Το υδρογόνο αναδεικνύεται σε κομβικό παράγοντα της πράσινης μετάβασης, με τη ζήτηση να προβλέπεται να αυξηθεί θεαματικά την επόμενη δεκαετία. Ήδη, περισσότερες από 60 κυβερνήσεις έχουν υιοθετήσει εθνικές στρατηγικές υδρογόνου, ενώ τα προγραμματισμένα έργα ξεπερνούν τα 1.500 παγκοσμίως — από μόλις 200 το 2021, καταγράφοντας αύξηση της τάξης του 600%.
Σύμφωνα με την έκθεση του Hydrogen Council και της McKinsey, η συνολική επενδυτική απαίτηση για τα έργα αυτά μέχρι το 2030 ενδέχεται να φτάσει τα 680 δισ. δολάρια. Η Allianz Commercial εκτιμά ότι αυτό θα οδηγήσει σε εκτόξευση της ζήτησης για ασφαλιστική κάλυψη, με την αγορά ασφάλισης για έργα υδρογόνου να ξεπερνά τα 3 δισ. δολάρια ΗΠΑ έως το 2030.
Η Ευρώπη πρωτοστατεί με 617 έργα σε εξέλιξη και συνολικές επενδύσεις σχεδόν 200 δισ. δολαρίων. Ωστόσο, η πρόοδος δεν είναι χωρίς εμπόδια: το μέλλον της οικονομίας του υδρογόνου εξαρτάται από πολιτικές εξελίξεις, οικονομικές συνθήκες, την τεχνολογική ωρίμανση και τις επενδύσεις σε υποδομές.
Ο Anthony Vassallo, επικεφαλής του τομέα φυσικών πόρων στην Allianz Commercial, υπογραμμίζει ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην υποστήριξη της καινοτομίας, διευκολύνοντας επενδύσεις και παρέχοντας καθοδήγηση για τη διαχείριση των κινδύνων. Η συνεργασία μεταξύ ασφαλιστών και του βιομηχανικού κλάδου είναι απαραίτητη για την καθιέρωση βέλτιστων πρακτικών.
Παρά τις δυνατότητες του υδρογόνου, οι κίνδυνοι δεν είναι αμελητέοι. Η αυξημένη ευφλεκτότητα, η πιθανότητα εκρήξεων και η ευθραυστότητα υλικών αποτελούν βασικές ανησυχίες. Ιδιαίτερα στους τομείς μεταφορών, αποθήκευσης και διύλισης, οι πιθανότητες ατυχημάτων είναι αυξημένες.
Ο Harald Dimpflmaier, περιφερειακός επικεφαλής Φυσικών Πόρων στην Allianz, σημειώνει ότι τεχνολογίες όπως οι ηλεκτρολύτες ενδέχεται να παρουσιάσουν κοινά σφάλματα σε πολλαπλά έργα, όπως έχει ήδη συμβεί στον κλάδο των ανεμογεννητριών. Η πίεση στις αλυσίδες εφοδιασμού και η δυσκολία αντικατάστασης εξοπλισμού σε περιπτώσεις αστοχιών αποτελούν επίσης πιθανούς παράγοντες κινδύνου.
Η διαχείριση και ο μετριασμός των κινδύνων είναι κρίσιμοι. Η εμπειρία δείχνει ότι ακόμη και μικρές διαρροές υδρογόνου μπορεί να προκαλέσουν εκρήξεις. Απαραίτητα είναι ο σωστός σχεδιασμός, η τακτική συντήρηση, η επαρκής εκπαίδευση προσωπικού και τα εξελιγμένα συστήματα ανίχνευσης διαρροών. Τα έργα πρέπει να σχεδιάζονται ώστε να περιορίζουν τις συνέπειες από πυρκαγιές, φυσικές καταστροφές και διαρροές προς γειτονικά κτίρια και εξοπλισμό.
Το ανθρώπινο λάθος παραμένει ένας από τους κύριους παράγοντες σοβαρών ατυχημάτων. Οι διαδικασίες ασφάλειας και εκπαίδευσης πρέπει να επικαιροποιούνται διαρκώς, με ξεκάθαρα και επαρκώς δοκιμασμένα σχέδια έκτακτης ανάγκης.
«Η αλυσίδα αξίας του υδρογόνου επηρεάζει σχεδόν κάθε βιομηχανικό τομέα. Οι ασφαλιστικοί κλάδοι με τη μεγαλύτερη έκθεση είναι η Ενέργεια, οι Φυσικοί Πόροι και η Αστική Ευθύνη, ακολουθούμενοι από την Περιουσία και τη Ναυτιλία», καταλήγει ο Vassallo, επισημαίνοντας τον ρόλο της ασφάλισης στη διασφάλιση της ενεργειακής μετάβασης και την υποστήριξη ενός μέλλοντος μηδενικών εκπομπών.
